nuffnang

Kawan-kawan saya

Friday, March 2, 2012

::INGIN TAMBAH FOLLOWER ANDA?::

Assalamualaikum to all readers.


Especially buat adik-adik yang baru nak start blogging dan tengah menapak-napak dalam dunia ni. Rilek...jangan susah hati. Meh nak tolong upkan follower kalian.



KLIK SINI



Kali ni saja nak tolong adik-adik bloggers upkan follower, dan harusla diingatkan tak rugi kalau kita sebarkan ilmu dalam blog ni. Jangan kedekut ilmu tau. Tuhan marah. Dan bagi sesapa yang nak try something new dalam blogging ni, ni di kira satu langkah dalam meningkatkan traffic blog anda.Buat yang nak follow tu, boleh follow, yang takmau pun, tiada sebarang paksaan.peace.




Untuk terms and condition, please refer to the above link. Tenkiu.

::SPECIAL THANKS TO::

Assalamualaikum to all readers.



Harini, aku nak ucapkan jutaan tima kasih buat orang-orang kuat yang sudi berdiri dan menyokong aku seadanya.







Special thanks to :

Mak,
Sebab mai jaga malam-malam, tolong tahan plastik muntah, tolong uruskan everything, tolong papah jalan pi toilet, tolong tukaq baju, tulong tutup ekon dan macam-macam lagi.


Makcik,sepupu sepapat,sedara mara
Sebab mai tulong jenguk, bagi semangat segala,sama ada yang mai jenguk kat ward mahu pun kat umah.Tima kasih


Suhaida, 
Sebab tolong jaga aku masa mak aku tak mai, mai tengok aku, tulong suap burger KPJ hat sedap tu, hang tau dak malam tu lepas hang balik, aku muntah balik burger yang hang suap tu, aku sepatutnya posa, tapi aku pun tak ingat.hihi.Nurse cakap masa aku dok lali ubat bius mana aku ingat, kalau hang perabih burger sejuk tu pun takpa.Tak lupa jugak tima seh na sebab byk kali mai tgk aku. Hg merangkap mak no 2 aku..hihihi


Balkis
Sebab mai tengok aku malam-malam ngan sue, lepas tu hangpa pederas pi de pauh. Walaupun hang cakap ngan aku, tapi respon aku agak mengecewakan, sebab nurse baru cucuk ubat tahan sakit. Ubat tu pun buat aku ngantuk. Tertidoq sebelum hangpa dan balik.


Hamzi, Alip
Sebab mai tengok aku kat ward, sorilaaaa aku dok muntah tak berenti.


Kawan-kawan opis yang ramai  
(as,kakdib,tot,ros,nith,kaksu,syikin,kakpina,racheal,azi, kaknani dll)
Sebab mai melawat time aku tengah lembik tu, bawak buah tagan segala, walaupun orang lain yang dok tibai, aku takleh telan apa pun.Sori na takleh melayan hangpa banyak-banyak, satgi keluaq lebih pada 3 perkataan aku nak muntah.Bagi yang mai melawat kat umah dengan coq pisang tu,buah epal,sunkist segala, tima kasih na.Yang dok kol,thanks atas semangat jitu supaya aku buleh pi snorkel balik.


Kawan-kawan sekampus 
(ina,nani,fedi,fizah,shada,ija,kima)
Tima kasih la sudi dok kol tanya khabaq dari jauh, walaupun kita tak jumpa, tapi segala concern kalian tu menguatkan aku sebenaqnya


Lecturer saya yang dikasihi 
(che deal, prof nasir)
Thanksla mendoakan kesihatan saya dari jauh. Tu pun dah cukup.


Bos besaq
Thanks a lot sebab spend time visit me at home


Kawan-kawan baik yang jauh
(banyak nama sangat, panjang nak mention)
Sebab dok mesej aku 24 jam sehari tanya khabaq, kadang-kadang aku tak larat reply, aku dok diam ja. Pandai-pandaila hangpa call aku.


Admins and members in GROUP JRRCMD'U
Tima kasih banyak-banyak buat otai-otai grup sebab support dan selalu mendoakan yang terbaik buat hamba Allah ni. Insyaallah kalau ada trip lagi, jangan la dok tinggai sorang ni. Kalau dah diizinkanNya join, maka begitulah jadinya.hihihi.Makan jom.Tak padan ngan sakit tak lega lagi tu.hihi.Nak mention nama ramai sangat,huhu.


Bloggers, readers and stalkers.
Di mana saja anda berada, tenkiu sebab mendoakan aku dari kejauhan dan semangat yang hangpa bagi tu buat aku rasa lagi nak reyau. Tapi nak reyau tak buleh lagi, tahan perut.sakit lagi ni.B



Thanks to semua yang tak henti-henti support aku, yang mai melawat kat ward, kat umah dan jugak yang kol tanya perkembangan tu. Semoga Allah ja laaaaa yang dapat balas jasa dan bakti kalian masa aku sakit.







P/S : Berterima kasihlah pada ALlah yang menghidupkan kita setiap hari.

Thursday, March 1, 2012

::ANGKARA BLACK MAGIC ATAU APENDIX (PART 2)::

Assalamualaikum to all readers.


sambungan dari PART 1



Aku dah jadi serabai. Ni bukan kisah tipu. Kalau sapa tengok aku pun, memang akan perasan aku makin kuruih. Muka nampak ikut tulang ja. Makan jangan cakapla, apa yang aku makan, yang tu jugaklaaaaaa yang aku muntah keluaq sampai abih. Start dari awai bulan 2, hari-hari aku muntah.Pemakanan aku jadi tak betui dah.






Bila dah jumpa ustaz tu, aku baru ja duduk depan dia, dengan muka semamai aku, dia dah tengok semacam. Dia pun baca apa taktau sambil dok terkumat-kamit, tapi yang pastinya aku dengaq ayat quran la. Aku buleh detect lagi.Last-last aku dengaq ustaz tu kata something.




"Ni kena santau ni. Ada makan kat mana-mana dak?" Aku tengok muka mak aku.Mak tengok muka aku.
"Tak ingat dah la, merata-rata saya pi makan"
"Ni dah kena dalam tempoh sebulan ni, tapi bisa dia baru resap masuk badan, bisa ni."




Ish, betoi ka ustaz ni? Aku ni nak percaya ngan dak, sama banyak ja, lepastu dia baca ayat apa tak tau, dia suruh aku huloq tangan kanan aku depan dia, dengan berlapik kain, pehtu dia tunjuk lengan aku kat mak.




"Makcik cuba tengok lengan dia, ada nampak berdebu dak, macam merelit-relit tu?"
"Haaaaa....perasan jugak" jawab mak aku
"Yang tu la bisa santau, kita boleh nampak bila kita suluh dengan torchlight, sebab haluih sangat, jadi kena pakai torchlight, baru buleh nampak".
"oooo. pastu kita nak buat macam mana ni ustaz?"
"Takpa, sekali lagi mai, makcik bawak garam, saya tolong buat bagi elok balik"





KESINAMBUNGANNYA

Dah bawak pi garam selepas dua hari tu, ustaz tu suruh bawak balik garam tu, bancuh ngan ayaq panas, tapis bersih-bersih pastu campoq dengan ayaq sejuk bagi jadi suam-suam, rendam kaki. Dalam hati aku dok kata, benda ngarut apa la pulak nak buat ni. Memang aku tak percaya sangat.Sebabkan yang berubat tu ustaz yang buat aku percaya sket ja.




Bila dah rendam kaki, aku dan lagi dok main game dalam enfon. Ya la kan, boring kot dok rendam kaki ja dalam bilik ayaq lama-lama. First time rendam ada rambut dalam ayaq. Aku taktau mai mana, kat dasar besen tu, ada serbuk-serbuk. Memang haluih. Disebabkan aku pun memang dah rabun, aku suluh ngan torchlight, bila kena cahaya, nampak merelit-relit macam serbuk kaca. (ni memang pengalaman aku, takdak unsur tokok tambah). 




Disebabkan first time aku tengok keadaan macam tu, memang tekejut beruk. Aku teruih angkat kaki dari bekas ayaq tu,panggil mak aku suruh tengok, kot-kot la apa yang mak aku tengok lain pulak dari mata aku, dia tanya aku, serbuk apa tu, serbuk yang haluih-haluih memang nampak terapung kat ataas ayaq dan yang berat-berat sikit belambak kat dasar besen. Aku pun taktau la, benda haluih-haluih tu keluaq kot kaki. Suluh dengan torchlight nampak la.




Disebabkan 4,5 kali dok rendam kaki. Badan aku dah ada energy sket.Tapi bila makan still out lagi.muntah manjang. Kali ni tak berenti dah, aku makan semua muntah. Dari benda hat sedap sampaila ke benda yang tak sedap. Aku taktaula kesan ubat ka apa, sebab ayaq liuq pun dah rasa macam ubat.Sakit dalam perut sekali sekala ja.Disebabkan klinik pun takmau bagi MC dah, aku pi refer kat KPJ.Baru terhegeh nak pi hospital.




HOSPITAL



Bila refer kat KPJ, dokter pun checkla. Bila dia tekan belah kanan. Masyaalllaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhh sakit gila. Nasib aku tak tertendang ja dokter tu. Dokter tu cakap aku ni dah kronik kena apendik. By hook or by crook depa nak operate haritu jugak. Depa takmau tunggu lama. Aku ni dengan gelabah bewak, taktau nak habaq kat sapa, sempat kol mak ja bagitau kata depa nak operate petang tu (Dengaq esak mak aku dalam fon, dia tak boleh cakap dah) huhu. Dengan bateri enfon low, dah berapa hari tak cas, topup pun dak, sebab lama tak keluaq.






Proses hospital masukkan aku dalam wad memang cepat, sekelip mata ja, aku dah terbaring atas katil. Tangan aku ni depa cucuk berkali-kali jugak la sebab depa kata urat haluih. Jarum tembus tapi darah tak keluaq. Aku pun taktau apa masalahnya. Dah check darah semua, doc kata kuman dah masuk dalam darah,  darah jadi tak stabil macam mana pun taktau la. Aku tak paham sangat bahasa dokter-dokter ni, aku dengaq ja la. so memang depa kena buat cepat.




KHAMIS 23/02/2012








Dengan sejuk gila sampai shaking badan aku atas katil, depa tolak aku masuk dewan bedah. Aku tengok jam "ooo pukui 3.20 dah". Aku dok senyap ja la, tengok lampu macam-macam, rasa berpinaq. Rasa macam dalam drama pun ada, yala...selalu dok tengok drama ja masuk dewan bedah ni.




Depa sorong ja aku masuk dalam operation theater tu, pastu depa pakaikan oksigen, sorang-sorang dokter dok buat ice breaking, ramai jugak la keliling aku. Ada 5,6 orang dok introkan nama masing-masing. Aku sengih ja la. Dah takkan nak sembang lebih pulak dalam tu. Pastu, aku dengaq ada sorang dokter ni bisik kat telinga aku. (Memang aku ingat)






"Mastura, selawat banyak-banyak, mengucap. Ingat Allah.Tarik nafas dalam-dalam"




Aku tak pasti la dokter yang mana, tapi yang pastinya aku dengaq dia selawat dan mengucap kat tepi telinga aku. Serius, aku pun cuak jugak, sebab aku dok rasa lali sket-sket kesan bius tu, dalam kepala aku memang aku dok ingat mati ja. "Masa aku dah ka ni?" serius. Bagi aku, tak terpikiaq dunia dah masa tu.Memang tu la perasaan aku kat dalam tu. Aku pun taktau setakat mana keseriusan sakit aku masa tu. Sebab aku rasa besa tapi hakikatnya, dah serius dari apa yang aku agak.



Elok ja dokter tu suruh aku tarik nafas kali ketiga dalam-dalam, koma teruih. Tak sedaq apa dah. Yang aku separa sedaq, aku nampak muka mak aku, kawan aku petang tu. Nak cakap still tak berapa betui lagi. Kepala pening gila.Disebabkan tak berapa serasi dengan ubat bius hospital, aku muntah lagi tak berenti-berenti. Dengaq orang panggil "dik, makan sket," aku nak muntah dah.



Masa tu, aku dah tak buleh bergerak sendiri, tak buleh tidoq mengiring, tak buleh jalan, tak buleh cakap banyak, tak buleh tengok tv (walaupun tv LCD betui-betui depan aku). Akibat tak serasi ubat, muntah tak berenti sampai nak tercabut usus aku,malam lepas operation tu, nurse call doc yang incharge aku, bagi ubat apa tah malam tu, koma lagi sampai esok pagi.



4 hari aku kat KPJ, memang sapa mai tengok aku, aku asyik dok muntah ja.Takleh cakap banyak-banyak. Lemah sangat. Walaupun menu makanan dia gila punya sodappppppppp, burger, nasik beriani, nasik ayam, spagetthi, dessert macam-macam, megi goreng, tapi amat beruntung sapa yang mai tengok aku, aku suh depa ja telan. Aku tak daya dah. Aku ingat, aku ngidam burger, elok-elok ja aku masuk dalam ward, depa serve burger, kawan aku tolong suap. Sebab lapaq, aku balun la, sepatutnya aku kena posa. Apa lagi, malam tu keluaq balik segala. Kalut doc aku malam tu.huhu



Sebabkan aku still muntah lagi, suhu badan aku naik, demam pulak. Malam-malam ja demam. Mak aku tolong jaga, aku memang tak mampu uruskan diri sendiri pun nak bangun pun tak buleh. Usus perut aku rasa nak terburai. Masuk hari ke-4 kat KPJ, hari ahad, aku kalut nak balik dah, sebab malam tu mak aku, tak buleh jaga,sapa nak urus pulak dengan aku dok muntah tak berenti. Plastik muntah jangan cakapla, 2 jam sekali depa mai tukaq. Aku sorang ja dok abihkan plastik depa, tapi yang leganya, dalam ward tu agak privacy la, bukan macam hospital besa. Ada 2 orang ja dalam ward tu. Aku memang tak concern dah dengan orang sebelah.



AHAD 26/02/2012

Im home..........doctor bagi aku balik walaupun aku dok muntah lagi.berat turun lagi. Sepanjang jalan kawan aku ambik dari hospital nak balik umah, muntah lagi.dan lagi dan lagi. La ni dalam proses buang santau pulak. Tak abih lagi.



Sekian.



P/S : Ajal maut di tangan tuhan

Wednesday, February 29, 2012

:: ANGKARA BLACK MAGIC ATAU APPENDIX(PART 1)::

Assalamualaikum...




Baru harini aku rasa ada energy nak buka blog. Dah lama tak update entry disebabkan macam-macam dugaan yang aku lalui bulan FEBRUARI ni.





Bagi sahabat handai yang sudi melawat aku masa kat surgery ward haritu, tima kasih banyak sebab sudi bawak segala benda untuk aku walaupun realitinya aku tak buleh makan pun. Makan, muntah ja manjang. Badan pun semakin kecik melidi dah sebab tak lalu makan. Pening, jangan cakap la. Hampir terputus hubungan aku dengan dunia luaq dah rasa.




Bagi sesapa yang mempersoalkan ke mana hilangnya aku selama ni, kat ofis takdak, kat luaq pun tak jumpa.Meh aku nak story telling sket. Actually aku start sakit dah lama.Start baru nak masuk bulan 2, aku tak buleh makan, makan ja muntah, makan ja muntah.Akibatnya berat aku jatuh mendadak,dari 42kg lebih jadi 37kg. Aku lost appetite.





Kepala aku pun jadi bengong. Antara orang cakap kadang-kadang aku rasa lambat nak ketchup, cepat pening dan pendek kata kalau orang tolak aku memang sah-sah tebalik.Dalam bulan FEB ni memang aku rasa azab sangat-sangat. Rasa macam nak abihkan bulan 2 ni rasa macam 3 tahun ooo...Dia punya bisa, jangan cakap la.....sampai dalam kepala aku "eh, masa aku nak sampai dah ka ni?" dok teringat mati ja atas katil.serius.




YANG DIKATAKAN SOLUTION




Aku keja dok pi klinik, sampai dokter tu pun kenai sangat dengan muka aku, Masa nak pi klinik, sakit nauzubillah, tapi bila drive sendiri pi (aku terpaksa drive sendiri sebab selalu sakit time keja, takdak sapa nak bawak aku), sampai ja klinik, sakit aku pelan-pelan hilang, Masuk kat dokter, jadi normal pulak. Sakit kadang-kadang ja mai.Rasa nak pengsan pun ada.Aku taktaula dokter tu percaya ka tak, cerita aku ni. Asai pi klinik ja, dokter cakap gastrik ni, angin ni, ubat gastrik kat umah aku jangan cakap la. aku rasa aku buleh bukak farmasi sendiri.




Kat bawah ni semua dadah gastrik yang aku pi ambik kat klinik, banyak tak banyak nak telan. Aku rasa hidup aku ni penuh ngan ubattttt ja. Macam-macam jenih, macam-macam kaler ada. Tu tak campoq ubat angin lagi.








Sebabkan aku rasa makin teruk, aku bebai dah nak pi klinik ambik MC. Tak larat nak pi hari-hari.Dah nak kena drive sendiri lagi. Kadang-kadang pening. Jauhhhhhhhhhhhh!(macam aku kata tadi, bila sakit, tempat dekat pun rasa jauh). Aku bantah cakap mak aku. Takmau dah pi klinik.Bebai dah!!!!




Mak aku nak bawak pi berubat pulak. Bila aku dah tak larat macam ni sapa yang nak drive? Aku takmau pi klinik dah.Last-last, mak ajak aku pi try kaedah tradisional pulak. Berubat kampung kata dia. Aku ni nak percaya sangat pun takla jugak, sebab aku maleh nak ambik port benda macam ni. Tapi sebab takmau bantah, tambahan pulak yang berubat tu ustaz, aku ikut ja la.




Sepupu aku tolong bawak.Aku nak drive? memang tak mampu dah.Tah apa yang depa sembang dalam keta aku susah nak ketchup. Jadi macam orang bengong. Dengan muka yang separa-separa kuning dah, perjalanan yang sangat jauhhhhhhhhhhhla sangat aku rasa.



(to be continued)






P/S : Segala yang baik hanya dari Allah, dan pohonla keampunan padaNya sebelum terlambat.

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails